ആരുടെയും മനസ്സിനെ കുറ്റം പറയാനാവില്ല. എന്നാൽ ഓരോ കമ്പി കഥയ്ക്കും പിന്നിലും, എവിടെയോ ഒരു കുട്ടി ഇപ്പോഴും അമ്മയുടെ മടിയിൽ തല ചായ്ക്കാൻ കൊതിക്കുന്നുണ്ട് – ഒരു കാമവും ഇല്ലാത്ത, മധുരമായ ക്ഷീണത്തിൽ.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു വായനക്കാരന്റെ മനസ്സ്, സർവ്വസാധാരണയായ ഒരമ്മയുടെ കഥയിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി, ‘അമ്മ’ എന്ന പേരിൽ തന്നെയുള്ള വേറിട്ടൊരു ഫാന്റസിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്?
Why is the reader's mind drawn to a fantasy of 'Mother' that is entirely different? Perhaps it's not just a perversion. Our culture places 'Amma' on a superhuman pedestal, denying her youth and desire. The mother in these stories steps down from that pedestal. She has wants. She is sometimes weak, sometimes the owner of her own body. kambi kadha malayalam amma
This fantasy is perhaps a distorted form of that deep craving for complete acceptance. But ironically, the deeper one goes into this fantasy, the further one drifts from the real mother. One is the truth that gave you life; the other is a symbol created by the mind."
നമ്മുടെ മനസ്സുകളിൽ രണ്ട് അമ്മമാരുണ്ട്. ഒന്ന്, പകൽ വെളിച്ചത്തിലെ അമ്മ – പാലും കറിയും തരുന്നവൾ, വാത്സല്യത്തിന്റെ പൊതിയും ശാസനയുടെ ചൂലും ഏന്തുന്നവൾ. മറ്റേ അമ്മ, രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയിൽ, നിഷിദ്ധമായ ‘കമ്പി കഥകളുടെ’ ഇരുണ്ട ലോകത്ത് ജനിക്കുന്നവൾ. Why is the reader's mind drawn to a
"There are two mothers in our minds. The mother of daylight – the giver of food, the embodiment of care. And the other mother, born in the lonely night, within the forbidden world of 'Kambi Kadhas.'
ഒരുപക്ഷേ, അത് കേവലം വൈകൃതമല്ല. നമ്മുടെ സംസ്കാരം ‘അമ്മ’ എന്ന വ്യക്തിയെ അമാനുഷികമായ ഒരു പീഠത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിയിരിക്കുന്നു. യൗവനവും കാമവും അവർക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ കമ്പി കഥകളിലെ അമ്മ, ആ പീഠത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നു. അവൾക്ക് ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്. അവൾ ചിലപ്പോൾ ദുർബലയാകുന്നു, ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥയാകുന്നു. The mother in these stories steps down from that pedestal
വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ഈ ഫാന്റസിയുടെ ആക്കം കൂടുമ്പോഴാണ് ഒരുവൻ യഥാർത്ഥ അമ്മയോട് ഏറ്റവും അകലുന്നത്. കാരണം, രണ്ടിനും യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. ഒന്ന് ജീവൻ തന്ന സത്യം, മറ്റേത് മനസ്സ് സൃഷ്ടിച്ച ഒരു പ്രതീകം.